طیهار

 
تفسیر روان جاوید(سوره مبارکه کهف)
نویسنده : - ساعت ۱٢:۱٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/٥/٢۸
 

از این گنجینه سر الهی        بوسع خویش یابی هرچه خواهی

در ذیل آیات 45-47 آمده است:

خداوند متعال حال زندگانی دنیا را در حسن و جمال و سرعت زوال تشبیه فرموده به حال روئیدنی­های زمین بعد از نزول باران که روزی چند بر صفا و جلاء آنها افزوده شود و شاخ و برگشان رشد و نمو کند به­طوری که به هم پیچیده و با یکدیگر آمیخته گردد،پس در هم شکسته و از یکدیگر گسسته و خشک و خرد شود به طوری که بادها  آنها را از زمین کنده و به اطراف پراکنده نمایند و این دلالت دارد بر آن­که خداوند بر هر امری از اعطاء وجود و جمال و جلال و کمال و اخذ آنها از صاحبانشان و افناء و تفریق و اضمحلال آنان قادر است و از بهترین امتعه دنیوی مال و اولاد ذکور است که زینت و آرایش زندگانی دنیا است ولی چون باقی و برقرار نمی­ماند باز اعمال صالحه که آثار و ثمرات آن همیشه از خزانه غیب الهی عائد به صاحبش می­شود نزد خداوند بهتر است که پاداش عمل مؤمن و متعلق آرزوی او باشد و ظاهرا هر عمل خیری را اعم از عبادت و اطاعت و احسان به خلق شامل می­شود خصوصا اگر دوام و ثباتی در دنیا داشته باشد و نفع آن بعد از او هم عائد به بندگان خدا می­شود ولی در روایات ائمه اطهار (ع) به مطلق نماز و نمازهای پنج­گانه و نماز شب و دوستی اهل بیت و تسبیحات اربعه و ثمره آن که به عدد هر تسبیحه ده درخت بهشتی از انواع میوه­جات است تفسیر شده و ظاهرا بیان مصادیق خفیه و جلیه آن را فرموده­اند و به مناسبت ذکر بقاء ثمرات اخروی بعضی از اوضاع و احوال قیامت را بیان فرموده به این تقریب که ای پیغمبر روزی را یاد کن که ما کوه­ها را در جو هوا سیر می­دهیم و آن­ها را ذرات پراکنده در آن می­گردانیم و تو زمین زیر کوه­ها را که ظاهر و هویدا شده می­بینی و بعضی "تسیر (با ی مشدد)" به صیغه مجهول مؤنث و رفع جبال قرائت نموده­اند،یعنی روزی را که کوه­ها سیر داده می­شود.

الهی،خوشا آنان که فقط با تو دل خوش کرده­اند

علامه حسن­زاده آملی(حفظه الله)