طیهار

 
تفسیر روان جاوید(سوره کهف)
نویسنده : - ساعت ۸:۱۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٥/۳
 

توهم اصحاب کهفی و رقیمی         چو بسم الله الرحمن الرحیمی

در ذیل آیات 16-13 از سوره کهف آمده است:

یکی از الطاف خاصه خداوند متعال بر بندگان آن است که چون کسی خداشناس و مؤمن به مبدأ و معاد شد حضرت احدیت باب سعادت و سلامت و رستگاری و هدایت را به روی او به توفیق و تأیید و سلامت و استقامت در دین و دنیا باز می­فرماید تا او را به مقام قرب و نعیم جاوید عقبی برساند چنانچه این معامله را با اصحاب کهف فرمود که جوانمردانی بودند و چون مؤمن به خداوند قادر کریم  کارساز شدند خداوند موجبات مزید هدایت در دینداری و استقامت در طریق حق و حقیقت برای آنها را به تقویت قلب و بستگی آن به دوستی خدا و صبر بر مفارقت وطن و ترک لذائذ و تحمل مشاق و زندگانی در غار فراهم نمود،برای حفظ دین و فرار از تظاهر به شرک و آنها چون نتوانستند در آن محیط به احکام دین خود عمل کنند به وظیفه خودشان که هجرت از وطن بود قیام نمودند ...یکی از آنها (که گفته­اند سمت ریاست بر سایرین را داشت و نامش تلمیخا بود) گفت:و چون از این قوم و آنچه پرستش می­کنند از خدایان باطل مگر خداوند بر حق که یکتا و بی­همتا است کناره­گیری کردید و اعتزال جستید پس در این غار جای گیرید خداوند خوان محبت خود را بر شما می­گستراند و وسائل آسایش و بهره­مندی شما را آماده و مهیا خواهد فرمود...از حضرت امام صادق(ع) روایت شده که اصحاب کهف بی شناسایی و اطلاع از یکدیگر از شهر بیرون رفتند و چون در صحرا به هم رسیدند و با یکدیگر معاهده نمودند که مقصودشان را به کسی نگویند مطلب را اظهار کردند و معلوم شد همگی یک مقصود دارند...و امام صادق(ع) فرمودند:تقیه احدی به پای تقیه آنها نرسیده و خداوند دو مرتبه اجرشان را عطا فرموده و اجر ایشان بر اظهار بر کفر بیشتر از اصرار بر ایمان بوده...در مذمت اصحاب کهف از قومشان برای قبول شرک بدون دلیل واضح،دلالت واضحه­ای است بر آن که در اصول دین،تقلید جایز نیست و باید به دلیل قطعی تمسک نمود،چنان که در عملشان بر حسن هجرت از بلدی که انسان نمی­تواند کاملا به وظایف دینی خود در آنجا عمل نماید دلالت است و قبح عکس آن مانند هجرت نمودن برای اغراض دنیوی به بلدی که نتواند در آنجا به وظایف دینی خود عمل نماید.

الهی،حسین شیرخوار حسن را به حسن ببخش و حسن را به شیرخوار حسین

علامه حسن­زاده آملی (حفظه الله)